De eerste gedachte is vaak: wie duikt, neemt zelf een risico. Dat is ook zo. Bijna iedereen weet immers dat je niet zomaar met je hoofd vooruit het water in moet springen. Maar daarmee is de juridische vraag nog niet beantwoord. Ook een beheerder of exploitant van een zwemplas kan onder omstandigheden aansprakelijk zijn.
Belangrijk is dan wat de beheerder wist of had moeten weten. Is er sprake van een officiële zwemlocatie? Wordt er actief gerecreëerd? Zijn er drijflijnen, steigers, strandjes of andere voorzieningen waardoor bezoekers mogen aannemen dat zwemmen daar veilig is? En vooral: is duidelijk gewaarschuwd voor ondiep water of een afwijkend lage waterstand?
Juist bij recreatieplassen kan het waterpeil verschillen. Een plek die normaal diep genoeg lijkt, kan door droogte, beheer of natuurlijke omstandigheden ineens gevaarlijk ondiep zijn. Als een beheerder daarvan weet, of dat redelijkerwijs had moeten controleren, mag worden verwacht dat bezoekers duidelijk worden gewaarschuwd. Een klein bordje ergens bij de ingang is dan niet altijd genoeg. De waarschuwing moet opvallen, begrijpelijk zijn en op de juiste plek staan.
Dat betekent niet dat iedere beheerder automatisch aansprakelijk is na een ongeval. De eigen verantwoordelijkheid van de zwemmer blijft een belangrijke factor. Wie zonder te kijken en ondanks duidelijke/voldoende waarschuwingen duikt, zal zelf geheel of gedeeltelijk verantwoordelijk zijn. De exacte omstandigheden van het geval bepalen de uitkomst van een discussie over de aansprakelijkheid: de inrichting van de plek, de verwachtingen die bezoekers mochten hebben, eerdere incidenten, de waterdiepte, waarschuwingen (en of die adequaat waren) en de genomen veiligheidsmaatregelen spelen allemaal een rol.
De les voor recreanten is simpel: spring of duik nooit zomaar in onbekend water. De les voor beheerders is minstens zo duidelijk: controleer risico’s, waarschuw zichtbaar en grijp in wanneer een zwemlocatie gevaarlijker is dan bezoekers mogen verwachten. Neem voor vragen contact met ons op!
